Veiller. - Kapusta

W czarnym lesie niepamięci
Wśród ogólnej ludzkiej niechęci
Siedziały trzy kruki na jednej żerdzi
Kracząc głosem który mierzi
Każdy patrzy chciwym wzrokiem
Choć zerka tylko jednym okiem
Wtem drogą dobosz idzie
Podpierając się o dzidzie
Kruk do kruka wtedy rzecze
"Co ten dobosz w koszu niesie?"
"Widzisz bracie to co ja?"
"Cóż to za ambrozja?
Z kosza tego wygląda?"
Dobosz  gazetę przegląda
Kruków w ogóle nieświadomy
Pędzi do domu jak szalony
Podciągając kalesony
Wraca do swej starej żony
"Kruku bracie miły
Niech mnie porwą dzisiaj wiły
Zabierzmy kosz przysmaków
Zapłacimy czynsz dla błotniaków"
Obmyślały plan dokładnie
By dobosza napaść za dnie
Pułapki kruki wymyślały
Kolce, doły, rowy, pały
Liny, działa i sztucery
Lecz ten pomysł był felerny
Słońce zaszło, droga pusta
Na kolację dziś kapusta

Veiller. - Opowiadanie - "Psy" (nie skończone)

Znowu siedziałem w łóżku opatulony kołdrą po same uszy, z laptopem na kolanach. Muszę jak najszybciej to wszystko spisać póki mam czas... Póki on jeszcze nie przyszedł. Mój przyśpieszony oddech zostawiał smugi pary na ekranie laptopa. Robiło się coraz zimniej w mieszkaniu, mimo tego że ustawiłem kaloryfery na największe grzanie. Wiedziałem że to on zabiera energię, ciepło, aby się zmaterializować. Raz pomyślałem że może jak wyłączę ogrzewanie i wszystkie źródła ciepła i energii, że jak wyłączę korki, ciepłą wodę, to nie uda mu się tutaj pojawić. Myliłem się - wtedy zaczął pobierać energię ze mnie i z każdego żywego stworzenia w pokoju. Wyssał każdą muchę, pająka, wszystko co żyło, nawet ryby w moim akwarium i kota - dosłownie do cna. Z kota został wysuszony, groteskowy twór, podobny do pieprzonej mumii, albo do wysuszonych trofeów które robili kanibale. Biedny Franek. Nim on się pojawił, ja tez straciłem wiele sił, ale na szczęście nie straciłem przytomności. Może jednak źle że tak się stało...?

Powinienem chyba zacząć od początku. Mam dwadzieścia dwa lata , studiuję w małym przygranicznym miasteczku. Żyłem spokojnie do czasu gdy nie poznałem tej dziewczyny. Do tamtego czasu prowadziłem nudne, samotne życie, bez przygód, przyjaciół - nikogo. Któregoś dnia dostałem od kogoś maila, co mnie zresztą zdziwiło - nikt do mnie nie pisał na maila, zresztą nikt go nie znał, zwłaszcza że był to zlepek przypadkowych liter. Demoniczny Pies. Rozbawiła mnie trochę nazwa nadawcy, ale otworzyłem go. Mail był bardzo nietypowy w swojej treści, ale nie zaniepokoiło mnie to. Przedstawiła się tam jako studentka pierwszego roku medycyny z mojego miasta, że szukała kontaktu ze mną od dawna i że chce mnie poznać. Nie mogłem się oprzeć pokusie poznania kogoś nowego. Zwłaszcza dziewczyny, bo od dawna byłem osobą samotną. Nie zaniepokoiło mnie to że osoba która nie ma życia towarzyskiego jak ja, jest POSZUKIWANA OD DAWNA przez kogoś i to kogoś kto mieszka w tym samym mieście. Ludzie to jednak tępe istoty... Hehehe... Pisaliśmy do siebie maile przez jakiś czas. Okazało się że lubiła dokładnie to samo co ja, słuchała takiej samej muzyki, czytała te same książki, kochała te same filmy. Mówi się że są osoby które są sobie przeznaczone... Pomyślałem - może tak jest? Tyle czasu byłem sam, to może się uśmiechnął do mnie los i karma się zwraca? Któregoś dnia napisała do mnie maila z pytaniem czy mam kamerkę i mikrofon. Ucieszyło mnie to, więc spytałem czy ma konto na Skype.  Kolejny mail mnie zdziwił, tym że był tak krótki w przeciwieństwie do tych długich wiadomości, w których tak ochoczo krytykowaliśmy lub ocenialiśmy zespoły black metalowe z naszego kraju, rozmawialiśmy o książkach, filmach i innych tego typu pierdołach o których zazwyczaj rozmawiają ludzie. Napisała tylko "Demoniczny Pies - dzisiaj o trzeciej w nocy. Będę czekała". Zdziwiło mnie to bardzo, ale pomyślałem że może się wstydzi swojej twarzy albo nie ma czasu aby ze mną rozmawiać, skoro tak późno w nocy chce się spotkać i rozmawiać po raz pierwszy. Czemu byłem tak głupi i nie posłuchałem swojej intuicji że to nie może być takie piękne... Włączyłem ten cholerny komputer o drugiej trzydzieści. Nie mogłem się już doczekać aż przyjdzie więc od razu wszedłem na Skype, dodałem ją do znajomych i czekałem. Podłączyłem potem mikrofon oraz kamerkę. Czekałem, ale była niedostępna. Byłem trochę zniecierpliwiony. Nagle zegar w przedpokoju wybił 3:00. Nagle dostałem połączenie. Demoniczny Pies. Ona. Zawahałem się czy odebrać czy nie, ale odebrałem połączenie i wraz z kamerką. Usłyszałem najpiękniejszy, jak mi się wtedy wydawało głos na świecie. Słychać było niemalże w nim dźwięk harfy, melodie, głos trudno było określić nawet ludzkimi słowami. Był raczej muzyką która wydobywała się z głośników.

-Cześć skarbie. Jak minął ci dzień?. - Byłem zahipnotyzowany. Ona do mnie mówiła, a ja byłem wpatrzony w monitor. Niestety nie miała włączonej kamery. Nie słuchałem jej w ogóle, zszokowany jej nieziemskim - jak się później okaże, DOSŁOWNIE nieziemskim głosem.

-Włączysz kamerkę? - Spytałem tylko po krótkiej chwili gdy odzyskałem już panowanie nad sobą. Troszkę się zmieszała, głos przestał być aż taki piękny i uwodzicielski. Spytała

- Czy chcesz mnie zobaczyć? Możesz się przestraszyć mnie. Nie będzie potem odwrotu. - Bez zastanowienia poprosiłem ją o to by włączyła kamerkę. Przecież nie może być brzydsza ode mnie. Był to największy błąd mojego życia! Usiadłem wpatrzony i zahipnotyzowany w monitor, zastanawiałem się jak wygląda, jakie ma włosy, usta, czy... ma duże piersi? Hah. Obraz kamery mojej nagle zaczął ciemnieć, aż zniknął na moment. Trochę mnie to przestraszyło. I nagle włączył się JEJ obraz... O ile to była w ogóle dziewczyna. W kamerce ujrzałem definitywnie kobiece ciało... Czarny gorset, z wydatnymi piersiami, ale twarz zasłaniał cień. Jedyne co mogłem rozpoznać w twarzy to... OCZY. Pierdolone, czerwone oczy, wielkości dorodnych mandarynek. Nim otworzyłem usta by wydać z siebie krzyk przerażenia, ona odezwała się.

- Nie bój się! Proszę... Zostań... - Usłyszałem jej płacz, i moje serce ścisnęło się w piersi. Gdy usłyszałem jej głos, znowu ogarnęło mnie zwątpienie. Czy zostać, rozmawiać dalej czy też wyłączyć rozmowę, komputer i uciec jak najdalej od niego...? Płakała nadal.

- Przepraszam, to nie moja wina że jestem taka. - Świecące na czerwono punkty na jej twarzy zmniejszyły się do wielkości oczu ludzkich. Pomyślałem że dobrym pomysłem będzie przekonać się czy jest czego się bać.

- Pokaż twarz. - Natychmiast przestała płakać. Przybliżyła twarz, tak aby światło padające z monitora oświetlało ją. Oprócz dość dużych oczu, które były koloru czerwonego, nie różniła się niczym od innych ludzi. No i była piękna. Czerwone usta i oczy tworzyły kontrast z bladą, nieskazitelną, cerą jej twarzy. Czarne, długie włosy opadały pięknymi kaskadami po obu stronach szyi. Wyglądała z jednej strony strasznie, ale z drugiej strony... Była nieziemsko piękna. Z jej szyi zwisał mały czarny odwrócony krzyżyk.

- Czy jestem tak straszna? - Spytała. Nie mogłem się z nią zgodzić.

- Jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką znam. - Później miałem pożałować tych słów. Uśmiechnęła się, ukazując zęby, nienaturalnie proste, długie i ostre, nawet te z tyłu wydawały się być zaostrzone.

- Chcesz poznać mnie bliżej? - Patrzyła na mnie swoimi czerwonymi oczami w których odbijał się ekran komputera, jędrne usta wygięte w uśmiechu mówiły "bierz mnie, bierz...", a kształty wyglądające z gorsetu też zapraszały, kusiły, wyglądało tak jakby całym swoim ciałem chciała rozbudzić we mnie zmysły, męskie, zwierzęce zmysły które tłumiłem przez lata samotności i izolacji od relacji międzyludzkich. Patrzyłem na nią i iskierki które tańczyły w jej oczach. Nie wiedziałem co powiedzieć, strach mieszał się z ekscytacją, myślałem jak by to wyglądało jakbym był z kimś kto tak się różni od innych ludzi... To był mój pierwszy błąd od którego wszystko się zaczęło.

- Tak. - Odpowiedziałem. Uśmiechnęła się jeszcze szerzej, posłała mi całusa i powiedziała że przyjdzie do mnie jutro w nocy. Byłem zaskoczony i spytałem skąd wie gdzie mieszkam.

- Tak jak mówiłam... Od dawna cię obserwowałam i szukałam kontaktu z tobą. - Wystawiła lekko swój język, robiąc słodką minę, posłała całusa i pożegnała się słowami "No to do jutra... Kochanie." Rozłączyła się. Zszokowany tym co zrobiłem, i tym że jutro przyjdzie do mnie w nocy... Siedziałem jak sparaliżowany. Coś mówiło mi że zrobiłem wielką pomyłkę, że jestem kretynem. Ale z drugiej strony wizja przyszłej przyjemności z tak piękną, chodź dziwną dość dziewczyną zagłuszała głos rozsądku. Popatrzyłem na zegarek. Jest po czwartej godzinie. Chyba czas się położyć... Jutro nie pójdę na zajęcia, wyśpię się i przygotuje się do spotkania z tą piękną dziewczyną... Szkoda że nie wiem jak ma na imię...

Cały dzień spędziłem w domu. Wstałem z łóżka dopiero koło pierwszej, biorąc długą, relaksującą kąpiel, szorując dokładnie całe ciało i goląc się. Kiedy wyszedłem z łazienki musiałem jakoś zabić czas do wieczora. Usiadłem do komputera i spędziłem większość dnia na bezsensownej grze na nim. Wieczorem, położyłem się z książką o psychologii społecznej na kanapie. Przez okno balkonu widać było wielki księżyc, wschodzący nad kamienicą po drugiej stronie ulicy Kwiatowej, na której mieszkam. Kot wstał ze swojej poduszeczki w rogu pokoju, ziewając i ukazując swoje wspaniałe kły. Jak zawsze kiedy byłem zajęty, podszedł i zaczął się łasić do moich rąk, domagając głaskania i pieszczot. Głaskałem go po głowie, zaczytując się w kolejnym rozdziale książki i zatapiając palce w miękkim futerku. Nagle usłyszałem dzwonek do drzwi. Kto do cholery mógł przychodzić do mnie o tej porze - zastanowiłem się.

Veiller. - Niezapominajki

Jestem rzeką która nigdy nie płynęła

Ziemią na której nic nie urośnie

Oceanem w którym nic nie pływa

Oraz niebem na którym nie ma gwiazd

Słońcem które nie wstaje każdego dnia

I księżycem który nie pokazuje swojej twarzy

Ale to nic ważnego

To nic wielkiego

Nie zwrócisz uwagi na to

Bo jestem piekłem bez Szatana

I niebem do którego nikt nie chce iść

Świątynią bez kapłana

Zamkniętymi zawsze ustami

I słowami których nikt nie chce słuchać

Rajem z którego każdy chce uciec

To nic wielkiego

Nie zwrócisz uwagi na to

W zabieganym świecie

Dziś jestem jednym z was

Zbiegiem który nie ma nóg

Lekarzem bez szpitala

Kulawym biegaczem

Politykiem którego nie chce słuchać nikt

Bezbronnym dzieckiem na wojnie

Nie zwrócisz uwagi na to

W zabieganym świecie

Podążysz własną ścieżką

Jestem książką z pustymi stronami

Piórem bez atramentu

Oraz gitarą bez strun

Nożem bez ostrza

Pociągiem bez szyn

I mową bezmyślną

W zabieganym świecie

Podążysz własną ścieżką

I zostawisz wszystkich w tyle

Veiller. - serce

Każda chwila jest udręką

Kiedy patrzę w Twoje oczy

Wcześniej widziałem w nich gwiazdy

Dalekie i kojące

Teraz płoną i palą mnie

Ilekroć spojrzę w nie

Mimo że piękno zaklęte w nich

Jak w kawałku bursztynu

To palą wszystko oraz

ranią

serce

Każde słowo które słyszę

Cichą melodia szemrzącej wody

Wychodzące z Twych ust

Zjawiskowy wodospad doskonałości

Teraz kwasem obmywającym kości

Zmierzłe członki

lodowate

martwe

Piękny uśmiech

Czerwone usta

Rozciągnięte w piękny łuk uśmiechu

Teraz są pętlą wokół mojej szyi

A zęby gwoździami gwałcącymi ciało

Wbitymi aż na wylot

zamrożonych

kości

Uczucie które dawało tyle nadziei

Dające wolę do życia

Teraz ją odbiera

Bo dana jest komuś

Komu jest to

nie

potrzebne

Veiller. - Modlitwa

Boże przedwieczny

Stwórco!

Kiedy wyjdę z łona matki

Bacz abym oddychał

Abym żadnej choroby śmiertelnej

Się nie lękał

Gdy małym będę

Aby pole rodziło plony

Bym nigdy głodu nie zaznał

Aby ojciec zawsze do domu

Z wojny wracał

By zwierz dziki nie rozszarpał mnie

Gdy będę dobytku pilnował nocą

Kiedy młodzieńcem będę

I wyruszę na wojnę

Strzeż mojego boku oraz pleców

Przed włócznią lub strzałą zdradliwą

Chroń mnie przed przyjaciółmi

Bo od nich cios najgorszy

Pilnuj by miecz się nie złamał
I tarcza nie pękła

A kiedy przyjdzie czas

Piękną niewiastę sprowadź

Do mojego łoża

Bym spłodził pierworodnego syna

I strzeż mojej rodziny Panie

By żadna krzywda jej się nie stała

Bron przed wzrokiem zawistnym

I tchnieniem zdrady

A kiedy wezwiesz mnie do siebie

Zachowaj ciało moje

Od kłów wilczych

Oraz dziobów kruczych

I nie racz złodziejowi

Skraść mojej monety z ust

Bo jak przepłynę samemu rzekę

Aby stanąć przed Twoim obliczem

Bez łodzi Charona?

Veiller. - nieSenna Zimowa Noc

Lubię samotność

Czy nie widać szczęścia w moich oczach każdego dnia?

Po dniu spędzonym samemu z książką czy komputerem

Po kolejnym

Zmarnowanym

Kładę się spać i patrzę na telefon

Godzina pierwsza

Nikt nie napisał

Jedynie parę wiadomości od starej miłości

Ożywia telefon

Równie martwy jak ja

Tak

Wtulam się w poduszkę

Szukam moje łzy

Nie ma ich od dawna

Suchy piach zalega na uczuciach

I w oczach

Bo późna pora

Przecież już trzecia

Czy myśli o mnie?

Czy choć raz pomyślała dzisiaj?

Pewnie nie

Żałosne życie moje

Co będzie jutro?

Znów się nie wyśpię

Już piąta

Wstaje słońce

Może bym gdzieś wyszedł dzisiaj

Ale z kim i gdzie?

Oraz po co

Popatrzeć na uśmiechniętych ludzi?

Albo pocieszyć że uśmiechnięte dziecko

Bez nóg

Siedzące na wózku

Ma gorzej?

Cholera

Już siódma

Pora wstawać i zaparzyć kawę

Może dzisiaj będzie lepiej

Veiller. - Wspaniałość losu

Chodź do mnie
Na chwilę, na minutę
Na godzinę lub dzień

Na noc, całe życie

Chodź, po to abym mógł Ci to wszystko powiedzieć
Zaprosić na kawę, herbatę, na obiad

Romantyczną kolację i śniadanie w łóżku
Do teatru i na wyjście ze znajomymi
Wieczór przy kominku z grzanym winem
Opatuleni kocami, wtuleni w siebie
Zapraszam na pocałunek, na chwilę zapomnienia
W tańcu i w biegu w strugach deszczu
Nad morzem na dzikiej plaży
Chciałbym chwilę zapomnieć
I skupić się na wszystkim co mam
Skupić na Twoich błyszczących oczach
Na Twoich uśmiechniętych ustach
Zapomnieć o świecie a jednocześnie pamiętać
Bo dla mnie nim byś była
Chodź na chwilę
Nie zajmę Ci dużo czasu
Tylko jeden pocałunek
Ten najbardziej gorzki w życiu
Bo te usta, oczy, dłonie
Nie są moje.