Może Twoje piękno nie jest dla mnie?
Ideał jak Ty, zaklęty w Twoim delikatnym ciele
Może nie jestem godny tego by przy Tobie być
Mój dotyk zbyt gorący dla Ciebie
Parzy Twoją skórę, wypala Ci myśli
Rani ukazując bolesne, niezagojone rany

A ja tylko chce je zaleczyć
Dotknąć łzami zakończeń nerwów
Byś nie poczuła już bólu
Krwią, płaczem i cierpieniem
Zapłaciłaś za wszystko
Już nie jesteś dłużnikiem czasu
Dłużnikiem świata i ludzi
Targaną przez wiatr losu
Wymiętą na wietrze chustą

Nie jesteś już nikim i niczym
Bo jesteś dla mnie wszystkim
Choćby ze względu na to
Że żyjesz we mnie
Nigdy nie umarłaś, nigdy nie odeszłaś
Nie raz widziałem Cię w lustrze
Uśmiechającą się gdzieś w głębi
Ukryta w głębokościach mej piersi

Byłaś zawsze i będziesz
Czemu nie chcesz kochać mnie?

Bezwładna
W ciemności i mroku pięknieje
Wsiąka powoli
I nie istnieje

Bezwładna
Niesie na plecach
Świata cierpienie
I razem z nocą
W mroku się śmieje

Szaleństwem opita
Zimna się staje
W niemocy zaklęta
Bezwładna

Mary ziemi

Na zimnych brązowych marach ziemi
Spoczęłaś z oczami zastygłymi w niebie
W białej sukni od zmrożonej rosy
Z zastygłymi łzami w oczach
Które nigdy nie spłynęły na ziemię

Sine usta rozjaśnia szkarłat krwi
Blada skóra, czerń delikatnych brwi
W niemocy zaciśnięte pięści
Stężony rozkład słów
Puste serce które nic nie pomieści
Płynący przestwór trupich snów

Znów przebudziła się martwa dziewczyna
W skardze i niemocy wśród traw i liści
Przewróciła swe martwe oczy
Ona już nie chce, twojej pomocy...

.

Śpij dobrze, śpij dobrze Aniele.
Wiem że trudno
Przy całym w smutku ciele
Gdy czarna dziura pochłania
I pcha w odmęty beznadziei
Ja wierzę w Ciebie usilnie
Mając tyle nadziei

Nie martw się proszę
Oddaj mi smutki swoje
Ja je chętnie ponoszę
Ukoję do snu byś sama
W sen cichy i spokojny
Powoli zapadła

Noc niech nie będzie
Dziś największym wrogiem
Niech zapuka sen obcasem
Stuka w próg za rogiem
Przyciśnij zmęczone lico
Do miękkiej poduszki
Będę Cię gładził delikatnie
Palców mych duszki

Nie martw się proszę
Łez nie roń słonych
Słowo Cię rani
Ja słowem ukoję

Choć wiele nie mogę
Choć nie ma przy Tobie
To jak na ironię

Jestem.

Biel kartki papieru

Podaruj mi pustą kartkę Kochana
Bym mógł na niej spisać naszą historię
Nakreślić tkliwe słowa i tuszem uczuć
Przelać na papier wszystkie wspomnienia
Układając w szyk historię miłą

O ptakach dwóch co wieczorną porą
Odlatują w świat marzeń na skrzydłach snu
Zataczają kręgi w podniebnym tańcu
Nie dotykając się ani razu po wzbiciu z ziemi
Krążąc w pięknej niemocy czułości

Podaruj mi radość Najmilsza
Intensywny zapach emocji i przeżyć
Scalający chaotyczne myśli w jedność
Kłębek poplątanych wspomnień
Zwinie się w jedną całość

Daj przeświadczenie że kartki tej
Nigdy nie zemniesz okrutnie
Nie rzucisz w złości na ziemię
Depcząc swoimi bosymi stopami
Atramentowe linie papilarne uczuć


Ukochaj te słowa płochy Słowiku
Ozdób je swoimi łzami i pocałunkami
Daj wyraz pełności uczuć i pragnień
Nie wstydź się marzeniem sennym
Nakreślić rzeczywistości świata materii

A niebo płacze razem ze mną
Zalewa świat tysiącami łez
Jedyne co robię jak zawsze
Marzę - by dzień pstrokaty
Jaskrawością bolesnych ran
Skończył się jak najszybciej
Widzą oczy ślepe że nie ma
Nadziei na normalność
Zatęchły oddech Czyśćca
Nie pozwala mi spać
Nie pozwala nabrać oddechu
Nie powoli istnieć i trwać
Nim nie odpokutuje sam fakt
Że w ogóle żyje

Leszy

Zew kniei woła mnie
Opuszczam stado ludzi
By zgłębić się w las
Podążając za głosem Leszego

Iść ścieżką wśród drzew
Stąpać po tropach zwierząt
Trafić na błotnisty ślad
Zwieńczony lisim pazurem

Wśród odgłosów lasu
Zmierzać wgłąb głuszy
Zmawiając modlitwę
Szelestem zielonych liści

Boso po trawie
Owiany oddechem
Pana Głębokiego Lasu
Idę w jego kierunku

Kwieciem przystrojona
Leśna polana
Zbliżam się do niego
I siadam na kolana

Proszę o opowieść
O każdym z dni lasu
Opadających liściach
Kwitnących kwiatach

I nie odszedłem
Nim nie poznałem
Imienia każdego z ptaków
Zabrało to wiele czasu

Nim zdążyłem się nauczyć
Ptaki umierały bezszelestnie
A ja znów musiałem uczyć się
Jak zapomnieć ich imiona

I gdy już myślałem że się udało
Okazywało się nagle
Że ptaki miały gniazda
Kolejne imiona do nauczenia

Więc nie odszedłem z lasu
Nim nie poznałem
Każdego ze słojów drzewa
I każdej żyłki listka

I one znikały z jesienią
A ja nie zdążywszy ich poznać
Cierpiałem samotnie na leśnej polanie
Trzymając w garści uschłe liście

Chciałem poznać imiona owadów
Nazywać każdą pszczołę po imieniu
I witać co dzień każdą z mrówek
Wychodzącą ze stosu igieł

Lecz owady wraz z jesienią
Zapadały w sen lub umierały
Kolejne ich rzesze się rodziły
I je zastępowały

Chciałem znać każdego lisa
Dziką kunę, dzika i jelenia
Lecz one nie raz odchodziły
Z tego magicznego lasu

Więc spytałem Leszego
Wrosły już w polanę
Czy mogę zapamiętać
Choć jedno imię

Schować je w sobie
Zapamiętać na zawsze
By nigdy nie zniknęło
Z mojej pamięci

Leszy pochylił się
Szyszką zadzwonił
Popatrzył w oczy
I wyrzekł

Leszy.